Het is een grappig zicht, zeker en vast. En kleurrijk, dat valt onmogelijk te ontkennen. Farida, Mohamed, Affi, Maggie, Mila en nog vijftien andere volwassen inwoners van Borgerhout en omstreken die leren fietsen op een speelplaats van een school voor deeltijds onderwijs. Op roze en paarse fietsen. Allez ja, fietsen is een te groot woord voor de tweewielertjes met vooraan aan het stuur een rood rond zakje met het gezichtje van een lieveheersbeestje en als klap op de vuurpijl, plastieken voelsprietjes!! Niet dat dat lieveheersbeest-opbergtasje de kandidaat-fietsers sneller zal leren evenwicht houden op twee wielen, neen dat niet, maar o man, wat een schattig zicht.

 

Farida, met djellaba en bijbehorende hoofddoek, een beetje te groot voor de kinderfiets, maar zo gelukkig als ze na vier dagen eindelijk alleen fietst. Helemaal alleen, zonder de lesgeefster, ik in dit geval, die achter haar aan host. Zonder mij die haar helpt door het bagagerekje vast te houden in een poging wat meer evenwicht te bieden. Zonder mijn luide aanmoedigingen: ‘kijk naar voor’, ‘goed zo’, ‘blijven trappen’, ‘neen, neen, naar voor trappen, niet naar achter’, ‘recht zitten’, ‘stuur vasthouden’, en wat ik dan nog allemaal uitkraam. Aanmoedigingen en tips uit mijn mond die de eerste dagen maar af en toe de weg vinden naar haar oren en dan verder naar haar hersenen en dus maar af en toe de juiste motorische actie teweeg brengen. Maar dat zijn de eerste dagen. Aangezien ook volwassen hersenen plastisch blijven en in staat nieuwe motorische vaardigheden te leren, lukt het Farida op de vijfde en laatste dag een volledige speelplaats-lengte alleen te rijden. Alleen zij en haar lieveheersbeestjes-roze-paarse-velooke. Trappen, trappen, trappen maar. Nu nog leren starten en stoppen. En koers houden.

 

Of Affi, waarmee ik de laatste dag op straat ben gaan fietsen. De Prins Leopoldstraat, gelukkig een enkele-richting-straat. Affi, rondborstig, met schattig gezellig kroezelig haar en blinkende donkere ogen zoals alleen echte zwarte Ghaneese ‘mama’s’ hebben. Ze was zo door het dolle heen, dat van concentreren niet veel in huis kwam. Het was de poging waard, maar ik heb toch maar wijselijk beslist om snel terug te keren naar de veilige speelplaats met de kegeltjes en met stoepkrijt getekende fietspaden en straten. Een plek waar het drukke Turnhoutsebaan-verkeer Affi en de anderen nog even met rust laat.

 

Dat de stad wor azzek zen gebore dit initiatief ondersteund, kan ik alleen maar toejuichen. Er worden kansen geboden aan hen die ze willen grijpen. Kunnen fietsen is niet noodzakelijk iets wat je nodig hebt als je in een berbers bergdorp in marokko wordt geboren of leeft in de ecuadoriaanse andes op een paardenfokkerij. Maar kunnen fietsen is best plezant, in het weekend bijvoorbeeld, in het Rivierenhof of zo, samen met de kroost misschien.

 

En als verschillende leerlingen vanuit de schrijnwerkerij tijdens hun speeltijd supporteren voor Mohamed die zeker en vast nog een tweede cursus zal moeten volgen omdat het hem voorlopig nog niet gelukt is te fietsen zonder een kronkelende lesgeefster aan het bagagerek, dan denk ik toch dat we op de goede weg zitten om van deze stad een echte multi-culti-funky-wunky-mixy-city te maken!